Όταν πριν από περίπου 10 χρόνια, η Ιωάννα Πάντα, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, πήρε «φύλλο πορείας» από την υπηρεσία της, ως αναπληρώτρια, βρέθηκε συγκυριακά σε ένα από τα μικρότερα νησιά των ανατολικών Κυκλάδων: Την Ηρακλειά. Ούτε στον χάρτη δεν το είχε προσέξει μέχρι τότε. Τοποθετήθηκε στο μονοθέσιο σχολείο του νησιού που τότε είχε 6 παιδιά. «Για να πάρω τα μόρια» όπως δηλώνει σήμερα, χαριτολογώντας, στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Προερχόμενη από ένα μεγάλο αστικό κέντρο, ενώ στην αρχή «τρόμαξε» με την ησυχία που αντίκρισε το πρώτο βράδυ που κατέβηκε από το πλοίο στο νησί, στη συνέχεια λάτρεψε τους ανθρώπους του και την ηρεμία του. Γνωρίστηκε σε λίγους μήνες με τον σύντροφό της, κάτοικο της Ηρακλειάς Κυκλάδων κι έμεινε εκεί για πάντα. Δημιουργώντας μια οικογένεια με τρία παιδιά. Η Ιωάννα, σήμερα, παραμένει ως εκπαιδευτικός στο Δημοτικό Σχολείο της Ηρακλειάς κι έχει μία μαθήτρια, στη δεύτερη τάξη, τη Σοφία. Με την οποία μπορούν να εργάζονται και να συνεργάζονται καθημερινά. Να «ταξιδεύουν» σε πελάγη γνώσεων, να συμμετάσχουν σε προγράμματα εκπαιδευτικά και να καλλιεργούν πραγματική γνώση, όπως δήλωσε μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο επόπτης Ποιότητας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κυκλάδων Σταύρος Παπαδόπουλος. «Στην αρχή, νέα όπως ήμουν κι όπως συμβαίνει με όλα τα επαγγέλματα, ήταν πολύ δύσκολα για μένα - επισημαίνει η Ιωάννα Πάντα. Είχα έναν πολλαπλό ρόλο, ο οποίος εναλλάσσονταν μέσα στις τάξεις. Πρώτη πρόκληση: διδασκαλία σε τέσσερις διαφορετικές τάξεις ταυτόχρονα, με συνολικά έξι παιδιά, καλύπτοντας όλα τα μαθήματα, ακόμη και ΣΤ’ Δημοτικού. Παράλληλα, εκτελούσα και καθήκοντα διευθυντή, χωρίς προηγούμενη εμπειρία, γεγονός που προσέθετε σε μένα ένα γραφειοκρατικό βάρος. Υπήρχε επίσης, οργάνωση σχολικών δραστηριοτήτων και συνεργασίες που έπρεπε να διαχειριστώ». Το σχολείο είναι μονοθέσιο με νηπιαγωγείο και όλες οι γιορτές, παρελάσεις και οργανωτικά ζητήματα τα διαχειρίζονταν η ίδια. Παλαιότερα υπήρχε Γυμνάσιο στο νησί, με καθηγητές που μοιράζονταν το φορτίο, αλλά έχει τα τελευταία χρόνια κλείσει, δυσχεραίνοντας διοικητικές και εορταστικές υποχρεώσεις. «Τον χειμώνα ο πληθυσμός στην Ηρακλειά, είναι γύρω στα 80 άτομα αν υπολογίζω σωστά, σημείωσε η κ. Πάντα. Το καλοκαίρι φτάνει έως περίπου 1.000, με σταδιακή άφιξη πιο εναλλακτικών επισκεπτών από Μάιο και κορύφωση τον Αύγουστο όπως γίνεται σε όλα τα νησιά μας. Η Ηρακλειά, διαθέτει πολλές όμορφες παραλίες, προσβάσιμες με πεζοπορία, αυτοκίνητο ή καραβάκι, καθώς και σπήλαιο που απαιτεί ώρες πεζοπορίας. Το νησί δεν έχει υπεραναπτυχθεί τουριστικά, κι αυτό κατά την άποψή μου κάτι θετικό». Η συγκοινωνία, τα έκτακτα περιστατικά αλλά και οι ανάγκες μετακίνησης για λόγους εκπαιδευτικούς, ψυχαγωγικούς ή για λόγους υγείας, παραμένουν πάντα στην πρώτη γραμμή των προβλημάτων που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος που διαμένει σε ένα μικρό νησί. Όπως τονίζει η ίδια, υπάρχουν καθημερινές μετακινήσεις προς και από τη Νάξο, αλλά πάντα «καιρού επιτρέποντος». Για παράδειγμα, όταν το τοπικό πλοίο που εκτελεί τα δρομολόγια, σταματά για συντήρηση περίπου 40 ημέρες, σε όλους εμάς προκαλούνται σοβαρά θέματα πρόσβασης και μετακίνησης κάτι βέβαια που φανερώνει μια γενικότερη κατάσταση της νησιωτικότητας που συχνά παρουσιάζει τέτοια θέματα». Σε ό,τι αφορά τα πλεονεκτήματα που μπορεί κάποιος που διαμένει σε ένα νησί να έχει, η Ιωάννα Πάντα, ξεχώρισε με ιδιαίτερη ευκολία, την ελευθερία και την ασφάλεια που νιώθει, όταν τα τρία παιδιά της, προσχολικής ηλικίας ακόμα, μπορούν να έχουν ελευθερία κίνησης και υψηλή αίσθηση ασφάλειας, κυκλοφορώντας μόνα από πολύ μικρή ηλικία. Οι οικογένειες ζουν σε μονοκατοικίες με αυλές, προσφέροντας ποιοτικό χρόνο εκτός διαμερισμάτων και μακριά από το άγχος των μεγάλων πόλεων. Στα μειονεκτήματα κατέταξε τις περιορισμένες δραστηριότητες και την πρόσβαση σε υπηρεσίες για εξειδικευμένες δραστηριότητες (βιολί, θεατρική αγωγή, ρομποτική, παραδοσιακούς χορούς) όπου απαιτούνται μετακινήσεις στη Νάξο. Συχνά ο καιρός εμποδίζει τη μετάβαση και υποχρεωτικά, κάποιες δραστηριότητες γίνονται διαδικτυακά (π.χ. Αγγλικά). Παρά τις δυσκολίες όμως, σε όλα τα επίπεδα, η ίδια, 10 χρόνια μετά την παραμονή της στην Ηρακλειά των Κυκλάδων, χωρίς ενδοιασμούς περιγράφει και προτρέπει με δυό λέξεις συναδέλφους της να μην διστάσουν να επισκεφθούν τα λεγόμενα δυσπρόσιτα σχολεία: «Ναι, αξίζει.» Η εμπειρία, καταλήγει η ίδια, είναι μοναδική και σπάνια. Η υπηρεσία σε απομακρυσμένα μέρη είναι μοναδική εμπειρία που «αξίζει» και έχει ιδιαίτερη αξία στο βιογραφικό. Ωστόσο απαιτεί προσαρμογή, αντοχή και οργάνωση. Για κάποιους είναι δύσκολο και επιλέγουν να φύγουν. Η σταδιακή συνήθεια βοηθά, αλλά οι συνθήκες παραμένουν απαιτητικές». πηγή:  ΑΠΕ ΜΠΕ