Newsroom (1) Με την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, οι πιστοί προετοιμάζονται να εισέλθουν σε μια από τις πιο κατανυκτικές περιόδους της Εκκλησιαστικής ζωής, όπου ξεχωριστή θέση κατέχουν οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου.
Οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου αποτελούν έναν από τους πιο αγαπητούς ύμνους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφιερωμένο στην Παναγία, τη Μητέρα του Χριστού. Πρόκειται για τμήματα του Ακαθίστου Ύμνου, ενός ποιητικού και θεολογικού αριστουργήματος που ψάλλεται τμηματικά κάθε Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Το περιεχόμενο των Χαιρετισμών είναι βαθιά δοξολογικό και θεολογικό. Μέσα από αλλεπάλληλες προσφωνήσεις που ξεκινούν με τη λέξη «Χαίρε», υμνείται η Παναγία ως το πρόσωπο που συνέβαλε στο μυστήριο της Ενανθρώπησης του Χριστού. Οι ύμνοι αναδεικνύουν τη σχέση Της με τον Θεό, τον ρόλο Της στη σωτηρία του ανθρώπου, αλλά και την πνευματική Της καθοδήγηση προς τους πιστούς.
Οι πιστοί, συμμετέχοντας στους Χαιρετισμούς, δεν παρακολουθούν απλώς μια Ακολουθία, αλλά βιώνουν μια βαθιά πνευματική εμπειρία. Η Εκκλησία, μέσα από τη μελωδία και τον λόγο των ύμνων, καλεί τον άνθρωπο σε μετάνοια, ταπείνωση και εσωτερική ανανέωση.
Η Εκκλησία ψάλλει «Χαίρε»: Το μήνυμα των Χαιρετισμών
Την ερχόμενη Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου θα τελεστούν οι Α’ Χαιρετισμοί της Θεοτόκου σε όλους τους Ιερούς Ναούς.
Οι Α’ Χαιρετισμοί αποτελούν την αρχή μιας πνευματικής πορείας που κορυφώνεται με την πλήρη ανάγνωση του Ακαθίστου Ύμνου. Για πολλούς, η παρουσία στην Εκκλησία αυτές τις ημέρες δεν είναι απλώς μια παράδοση, αλλά μια βαθιά ανάγκη επικοινωνίας με τον Θεό και την Παναγία.
Η Παναγία ως γέφυρα μεταξύ ανθρώπου και Θεού
Οι Α’ Χαιρετισμοί της Θεοτόκου αποτελούν το πρώτο τμήμα του Ακαθίστου Ύμνου και επικεντρώνονται στο χαρμόσυνο μήνυμα της Ενανθρώπησης του Χριστού, ξεκινώντας από τον Ευαγγελισμό της Παναγίας.
Στους ύμνους αυτούς περιγράφεται η επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ προς την Παναγία, όπου της αναγγέλλεται ότι θα γεννήσει τον Υιό του Θεού. Η Παναγία παρουσιάζεται ως το πρόσωπο που αποδέχεται με ταπείνωση και πίστη το Θείο θέλημα, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου.
Οι στροφές των Χαιρετισμών περιλαμβάνουν διαδοχικούς χαιρετισμούς που αρχίζουν με το «Χαίρε», όπως:
«Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει»
«Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει»
«Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις»
«Χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις»
Μέσα από αυτά τα λόγια, η Εκκλησία υμνεί την Παναγία ως πηγή χαράς, ελπίδας και αποκατάστασης για όλη την ανθρωπότητα. Παράλληλα, τονίζεται ότι μέσω αυτής πραγματοποιείται το Μυστήριο της Σαρκώσεως του Χριστού.
Οι Α’ Χαιρετισμοί δεν είναι απλώς ένας ποιητικός ύμνος, αλλά μια βαθιά θεολογική ομολογία πίστης. Προσκαλούν τους πιστούς να πλησιάσουν τον Θεό με καθαρή καρδιά και να αναγνωρίσουν τον ρόλο της Παναγίας ως μεσίτριας και προστάτιδας.
Η Ακολουθία ολοκληρώνεται με το χαρακτηριστικό «Αλληλούια» και την επανάληψη του πρώτου Οίκου, ενώ κυριαρχεί το κατανυκτικό κλίμα που σηματοδοτεί την έναρξη της πνευματικής πορείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Α’ Στάσις
Άγγελος πρωτοστάτης,
ουρανόθεν επέμφθη,
ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε·
καί σύν τη ασωμάτω φωνή,
σωματούμενόν σε θεωρών, Κύριε,
εξίστατο και ίστατο,
κραυγάζων προς Αυτήν τοιαύτα·
Χαίρε, δ’ ής η χαρά εκλάμψει,
χαίρε, δι’ ής η αρά εκλείψει.
Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις,
χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον αθρωπίνοις λογισμοίς,
χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και αγγέλων οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.
Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον ήλιον,
χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.
Χαίρε, δι’ ής νεουργείται η κτίσις,
χαίρε, δι’ ής βρεφουργείται ο Κτίστης.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Βλέπουσα η Αγία,
εαυτήν εν αγνεία,
φησί τώ Γαβριήλ θαρσαλέως·
τό παράδοξόν σου της φωνής,
δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται·
ασπόρου γάρ συλλήψεως,
τήν κύησιν πως λέγεις κράζων·
Αλληλούια.
Γνώσιν άγνωστον γνώναι,
η Παρθένος ζητούσα,
εβόησε προς τον λειτουργούντα·
εκ λαγόνων αγνών,
υίον πως έσται τεχθήναι δυνατόν;
λέξον μοι.
Προς ην εκείνος έφησεν εν φόβω,
πλήν κραυγάζων ούτω·
Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις,
χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.
Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον,
χαίρε, των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον.
Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι’ ής κατέβη ο Θεός,
χαίρε, γέφυρα μετάγουσα από γης προς ουρανόν.
Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα,
χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα.
Χαίρε, το φως αρρήτως γεννήσασα,
χαίρε, το πως μηδένα διδάξασα.
Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν,
Χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.
Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.
Δύναμις του Υψίστου,
επεσκίασε τότε,
πρός σύλληψιν τη Απειρογάμω·
καί την εύκαρπον ταύτης νηδύν,
ως αγρόν υπέδειξεν ηδύν άπασι,
τοίς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν,
εν τώ ψάλλειν ούτως·
Αλληλούια.
Έχουσα θεοδόχον,
η Παρθένος την μήτραν,
ανέδραμε προς την Ελισάβετ.
Το δε βρέφος εκείνης ευθύς επιγνόν,
τόν ταύτης ασπασμόν έχαιρε,
καί άλμασιν ως άσμασιν,
εβόα προς την Θεοτόκον·
Χαίρε, βλαστού αμάραντου κλήμα,
χαίρε, καρπού ακήρατου κτήμα.
Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον,
χαίρε, φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα,
Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών,
χαίρε, τράπεζα βαστάζουσα ευθηνίαν ιλασμών.
Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις,
χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις.
Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα,
χαίρε, παντός του κόσμου εξίλασμα.
Χαίρε, Θεού προς θνητούς ευδοκία,
χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Ζάλην ένδοθεν έχων,
λογισμών αμφιβόλων,
ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη·
πρός την άγαμόν σε θεωρών,
καί κλεψίγαμον υπονοών Άμεμπτε·
μαθών δε σου την σύλληψιν,
εκ Πνεύματος Αγίου,
έφη·
Αλληλούια.
