Newsroom Η επιστημονική της ονομασία είναι Numenius arquata, ενώ στα αγγλικά αναφέρεται ως Eurasian Curlew. Είναι υδρόβιο πτηνό και ανήκει στην οικογένεια Τρυγγίνες ή Tringinae. Η παρουσία του στην Ελλάδα είναι περαστική. Κατά τη μετανάστευσή του (Απρ. και Ιουν. -Σεπτ) αλλά και τον χειμώνα συνήθως το συναντάμε σε κοπάδια σε παράκτια λασποτόπια, εκβολές, υγρολίβαδα, κ.α. ενδιαιτήματα που χάνονται λόγω παρεμβάσεων στις ακτές.
Η εμφάνιση της τουρλίδας
Είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος παρυδάτιο πουλί έως 50 εκ. Διαθέτει γκρίζες καφέ ραβδώσεις σε όλο του το σώμα. Τα πόδια του είναι λεπτά με λευκό – γκρι χρωματισμό. Έχει χαρακτηριστικό μεγάλο ράμφος (9-15εκ) το οποίο έχει κλήση προς τα κάτω. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό εργαλείο, που το χρησιμοποιεί όχι μόνον για να «μαζεύει» την τροφή της από το έδαφος, αλλά και για να ανοίγει ή να σπάει το κέλυφος καρκινοειδών και μαλακίων. Η ανίχνευση της λείας γίνεται είτε οπτικά, είτε δια της αφής μέσω του ράμφους της, το οποίο διατηρεί σε συνεχή επαφή με το υπόστρωμα, σε πολύ μικρό βάθος. Όταν ανιχνευθεί το θήραμα, το ράμφος βυθίζεται περισσότερο, η λεία αποσπάται και καταβροχθίζεται. Με τα καρκινοειδή, η συμπεριφορά της είναι πιο «βίαιη», αφού τα τινάζει πέρα-δώθε με το ράμφος και κατόπιν τα εκσφενδονίζει στο έδαφος, μέχρι να αποσπαστούν τα άκρα τους.
Τι τρώει
Η διατροφή της τουρλίδας αποτελείται κυρίως από δακτυλιοσκώληκες και επίγεια έντομα (π.χ. κολεόπτερα και ορθόπτερα), ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αν και ευχαρίστως στρέφεται σε καρκινοειδή, μαλάκια, πολύχαιτους σκώληκες, αράχνες, αλλά και σωροκάρπια ή σπέρματα. Περιστασιακά τρέφεται με μικρά ψάρια, αμφίβια, σαύρες, μικρά πουλιά και μικρά τρωκτικά.
Ποια είναι η κατάσταση του πληθυσμού της
Σύμφωνα με την International Union for Conservation of Nature (IUCN) – Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φϋσης, η τουρλίδα έχει χαρακτηριστεί ως Σχεδόν Απειλούμενο Είδος.
Από τι απειλείται
Κατά την αναπαραγωγή του, το είδος απειλείται από την απώλεια και τον κατακερματισμό των βαλτωδών οικοτόπων, ως αποτέλεσμα της αποδάσωσης, όπως και την απώλεια των λειμώνων βόσκησης, ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της γεωργίας και των εγγειοβελτιωτικών έργων (π.χ. αποχέτευση, ανόργανη λίπανση και επανασπορά). Το είδος υποφέρει επίσης από υψηλή καταστροφή των αυγών και θνησιμότητα των νεοσσών (λόγω κυρίως του κουρέματος της χαμηλής βλάστησης με χλοοκοπτικά μηχανήματα) και τα υψηλά ποσοστά θήρευσης όταν φωλιάζει σε εγγειοβελτιωμένα λιβάδια. Από την άλλη, οι πληθυσμοί στις κεντρικές ασιατικές στέπες έχουν μειωθεί μετά την εγκατάλειψη της γεωργικής γης και την επακόλουθη αύξηση στο ύψος της βλάστησης, καθιστώντας μεγάλες εκτάσεις ακατάλληλες για φώλιασμα. Το είδος έχει επίσης υποστεί μείωση του πληθυσμού, ως αποτέλεσμα του κυνηγιού και, είναι ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών, ώστε να μπορεί να απειλείται από μελλοντικά κρούσματα του ιού.
Οι διαχειμάζοντες πληθυσμοί απειλούνται από την όχληση στα παλιρροιακά αλίπεδα, λ.χ. από κατασκευαστικές εργασίες και τους πεζοπόρους, την οικιστική ανάπτυξη στους χώρους κουρνιάσματος, τη ρύπανση και τις πλημμύρες στις εκβολές των ποταμών, στις ελώδεις περιοχές και στις αλυκές, που είναι το αποτέλεσμα της κατασκευής φραγμάτων. Το είδος απειλείται επίσης από την υποβάθμιση των περιοχών όπου ξεκουράζεται κατά τη μετανάστευση, από τις εκχερσώσεις, τη ρύπανση, την ανθρώπινη όχληση και τη μειωμένη ροή των ποταμών. Οι τοπικοί πληθυσμοί του είδους έχουν επίσης μειωθεί λόγω της λαθροθηρίας.
Εξάπλωση – Ενδιαίτημα
Η τουρλίδα είναι μεταναστευτικό είδος και διαχειμάζει στην δυτική και νότια Ευρώπη, στην ΒΔ Αφρική, και την ΝΔ Ασία, ενώ αποτελεί καλοκαιρινό επισκέπτη της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης, της Ρωσίας και της ΒΑ Ασίας.
Όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την τουρλίδα
– Τρέφεται με μαλάκια, σκουλήκια, και έντομα, τα οποία συλλαμβάνει τσιμπώντας τα από το βυθό του υγροτόπου.
– Αναπαράγεται σε υγρούς τυρφώδεις ερεικώνες, τυρφώνες, υγρά λιβάδια και παράκτιες περιοχές.
– Κατασκευάζει τη φωλιά της απ’ ευθείας πάνω στο έδαφος στη σχετική βλάστηση της περιοχής.
– Γεννά 3-5 αυγά.
– Οι νεοσσοί μπορούν να ακολουθούν τους γονείς τους, αμέσως μετά την εκκόλαψη και το στέγνωμα του σώματός τους.
-Το ράμφος του είναι έως και 3 φορές μεγαλύτερο από το μέγεθος του κεφαλιού.
– Το άνοιγμα των φτερούγων του μπορεί να ξεπεράσει το 1 μέτρο.
Με πληροφορίες από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Καλλονής, το Dasarxeio.com
