Η νέα ουκρανική στρατηγική: Να εξαντλήσει τη Ρωσία χωρίς μετωπική σύγκρουση

Η αποτυχημένη αντεπίθεση του 2023 έδειξε ότι μια ευθεία σύγκρουση με τον μεγαλύτερο ρωσικό στρατό μπορεί να προκαλέσει τεράστιες απώλειες, χωρίς αντίστοιχα εδαφικά αποτελέσματα.
Σύμφωνα με ανάλυση του Christian Caryl στο Foreign Policy, το Κίεβο φαίνεται πλέον να έχει διαμορφώσει μια περισσότερο συνεκτική στρατηγική. Αντί να επιχειρεί να συντρίψει τις ρωσικές δυνάμεις σε μετωπικές μάχες, επιδιώκει να πλήξει τις υποδομές που επιτρέπουν στη Μόσχα να συνεχίζει τον πόλεμο.

Στο στόχαστρο βρίσκονται διυλιστήρια, αποθήκες καυσίμων, αγωγοί, σιδηροδρομικές γραμμές, εργοστάσια παραγωγής όπλων και διαδρομές ανεφοδιασμού προς τα κατεχόμενα εδάφη. Με απλά λόγια, η Ουκρανία προσπαθεί να χτυπήσει τα νεύρα της ρωσικής πολεμικής μηχανής, αντί να αναμετρηθεί ευθέως με ολόκληρη τη στρατιωτική της ισχύ.

Το πρότυπο αυτής της τακτικής βρίσκεται στη Μαύρη Θάλασσα. Παρότι η Ουκρανία στερείται ενός ισχυρού συμβατικού στόλου, χρησιμοποίησε θαλάσσια drones και πυραύλους για να περιορίσει σημαντικά τη δράση των ρωσικών πολεμικών πλοίων. Ο ρωσικός στόλος παρέμεινε υπαρκτός, έχασε όμως μεγάλο μέρος της επιχειρησιακής του αξίας.

Το Κίεβο επιδιώκει τώρα να εφαρμόσει την ίδια λογική στην Κριμαία. Στόχος είναι να διακοπεί σταδιακά ο ανεφοδιασμός των ρωσικών δυνάμεων με πυρομαχικά, τρόφιμα και καύσιμα. Μια τέτοια εξέλιξη θα δυσκόλευε επίσης τη διατήρηση των ρωσικών θέσεων στις κατεχόμενες περιοχές της Χερσώνας και της Ζαπορίζια.

Παράλληλα, τα ουκρανικά πλήγματα φτάνουν ολοένα βαθύτερα στο εσωτερικό της Ρωσίας. Νέα drones και πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς επιτρέπουν επιθέσεις σε ενεργειακές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το μέτωπο. Η Μόσχα αναγκάζεται έτσι να μοιράζει τα συστήματα αεράμυνας ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις, στις ενεργειακές υποδομές, στα εργοστάσια και στις στρατιωτικές μονάδες.
Η ουκρανική επιδίωξη είναι να αυξάνει διαρκώς το οικονομικό και στρατιωτικό κόστος του πολέμου. Τα πλήγματα στα διυλιστήρια περιορίζουν τα έσοδα από τις εξαγωγές, προκαλούν προβλήματα στην αγορά καυσίμων και δυσκολεύουν τον ανεφοδιασμό του ρωσικού στρατού.

Σε αυτή τη στρατηγική, η νίκη απέχει από την πλήρη στρατιωτική κατάρρευση ή την κατοχή της Ρωσίας. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι η Μόσχα χάνει σταδιακά την ικανότητα να προελαύνει, να διατηρεί ορισμένες κατακτήσεις και να επιβάλλει τους όρους της.

Το σχέδιο παραμένει εξαιρετικά δύσκολο. Η Ρωσία διαθέτει περισσότερους στρατιώτες, ισχυρούς βαλλιστικούς πυραύλους και σημαντικές οικονομικές αντοχές. Η Ουκρανία εξαρτάται επίσης από τη χρηματοδότηση της Ευρώπης και τη δυτική στρατιωτική τεχνολογία. Η νέα στρατηγική προσφέρει στο Κίεβο μια καθαρότερη κατεύθυνση. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα διαθέτει τον χρόνο και τους πόρους για να την εφαρμόσει.