Newsroom (1) Ήδη από την περασμένη εβδομάδα, παρά το γεγονός ότι ο κ. Τραμπ αργότερα δήλωσε ότι είναι αχρείαστη η χερσαία επέμβαση, δημοσιοποιήθηκε η πρόθεση των ΗΠΑ να επιστρατεύσουν τους Ιρανούς Κούρδους ως «πολιορκητικό κριό» για την ανατροπή του καθεστώτος.
Ο Ντόναλντ Τραμπ την Παρασκευή καλούσε τους Κούρδους να συνεισφέρουν στον αγώνα εναντίον του καθεστώτος. Το Σάββατο άλλαξε πάλι γνώμη, ζητώντας -όπως είπε- από τους Κούρδους να μείνουν μακριά. Επανήλθε όμως και πάλι στο ενδεχόμενο χερσαίας επέμβασης.
Το κουρδικό «χαρτί» είναι μια αμφιλεγόμενη επιλογή στην περίπτωση του Ιράν. Οι Ιρανοί Κούρδοι, χωρίς να αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, να επιχειρήσουν δηλαδή να ελέγξουν τις περιοχές τους στις βορειοδυτικές επαρχίες, αποδυναμώνοντας περισσότερο την ηγεσία των μουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης, είναι ιδιαίτερα διστακτικοί.
Ωστόσο, οι ίδιοι οι Ιρανοί Κούρδοι, που είναι εγκατεστημένοι στο Ιράκ, δηλώνουν ότι έχουν γίνει κρούσεις, όχι όμως κάποια επίσημη επαφή με την αμερικανική κυβέρνηση για το ενδεχόμενο εισόδου τους στο ιρανικό έδαφος, προκειμένου να αναλάβουν δράση.
Δεν είναι τυχαίο όμως ότι, αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των πληροφοριών αυτών από μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ και την αρχική επιβεβαίωση από τον ίδιο τον Τραμπ, υπήρξε ένα μπαράζ ιρανικών επιθέσεων σε περιοχές του ιρακινού Κουρδιστάν αλλά και στο ίδιο το Ερμπίλ, προκειμένου να αποτραπεί διασυνοριακή δραστηριότητα και να περιοριστούν αναδυόμενες απειλές στο δυτικό του μέτωπο, στέλνοντας έτσι αυστηρή προειδοποίηση στην ηγεσία της Αυτόνομης Περιοχής του Ιρακινού Κουρδιστάν.
Συγχρόνως όμως, η ένταση των ισραηλινών πληγμάτων στις ιρανικές επαρχίες Κουρδιστάν και Κερμανσάχ, οι οποίες βρίσκονται κατά μήκος των συνόρων Ιράν - Ιράκ, φαίνεται να συνδέεται με τον ευρύτερο αμερικανοϊσραηλινό σχεδιασμό, ώστε να αποδυναμωθούν στις συνοριακές περιοχές οι ιρανικές δομές ασφάλειας και να καταστεί πιο εύκολη η μετακίνηση ενόπλων δυνάμεων των Ιρανών Κούρδων εντός του ιρανικού εδάφους.
Το Ισραήλ διατηρεί στενές σχέσεις με το Κουρδικό στοιχείο ήδη από το 1960, θεωρώντας ότι είναι ένα σημαντικό αντίβαρο στην απειλή που αντιμετωπίζει από το Ιράν, αλλά και από άλλους παίκτες της περιοχής. Εντατικές επαφές με τους Κούρδους έχει το τελευταίο διάστημα και η CIA, καθώς οι Αμερικανοί έχουν χρησιμοποιήσει στο παρελθόν τους Κούρδους τόσο εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν όσο και εναντίον του Άσαντ και του ISIS στη Συρία.
Όμως, η εμπειρία για τους Κούρδους δεν ήταν η καλύτερη, καθώς στο τέλος εγκαταλείφθηκαν από τους Αμερικανούς, χωρίς να μπορέσουν να υλοποιήσουν την εθνική επιδίωξη για αυτόνομες κουρδικές οντότητες με την εξαίρεση του Ιρακινού Κουρδιστάν ή ακόμη και για ανεξάρτητο Κουρδιστάν.
Η υποστήριξη της CIA προς κουρδικές οργανώσεις του Ιράν φέρεται να ξεκίνησε αρκετούς μήνες πριν από την έναρξη του πολέμου, σύμφωνα με ανώτερο αξιωματούχο της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν. Πριν από τη σύγκρουση, πέντε κουρδικές ιρανικές αντιπολιτευτικές οργανώσεις ανακοίνωσαν τη δημιουργία ενιαίου συνασπισμού κατά του καθεστώτος της Τεχεράνης σε κοινή συνέντευξη Τύπου στις 22 Φεβρουαρίου, περίπου μία εβδομάδα πριν από την έναρξη της κοινής αμερικανοϊσραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης κατά του Ιράν.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dgxay3hz1pch?integrationId=eexbs17m2ojdwi7}
Στην εκδήλωση συμμετείχαν ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος του Ιρανικού Κουρδιστάν (PDKI), του Κόμματος Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK)-παρακλαδι οτυ PKK, του Κόμματος Ελευθερίας του Κουρδιστάν (PAK), της Οργάνωσης Khabat του Ιρανικού Κουρδιστάν και μιας πτέρυγας του Κόμματος Komala.
Τώρα, στην υπόθεση του Ιράν, η εμπλοκή των Κούρδων είναι ακόμη πιο περίπλοκη.
Η εμφάνιση κουρδικών ενόπλων τμημάτων ως αντιπερισπασμός στο μέτωπο του ιρανικού καθεστώτος με τις ΗΠΑ και Ισραήλ, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απειλή για το ίδιο το ιρανικό έθνος, το οποίο έτσι θα συντασσόταν με την τωρινή ηγεσία πυροδοτώντας έναν ιρανικό εθνικισμό.
Επίσης όλοι οι αντίπαλοι του καθεστώτος θα ταυτίζονταν από την Τεχεράνη με εκείνους που, λειτουργώντας ως μακρύ χέρι των Αμερικανών και του Ισραήλ, επιχειρούν να διαμελίσουν τη χώρα. Αυτό θα στερούσε σε οποιαδήποτε κουρδική πρωτοβουλία το λαϊκό έρεισμα και την υποστήριξη ακόμη και από τους Ιρανούς αντιφρονούντες, καθιστώντας την κίνηση αυτή περιθωριακή και ευάλωτη.
Επίσης, στην παρούσα φάση, που πολλοί Ιρανοί Κούρδοι βρίσκονται εντός του ιρακινού Κουρδιστάν, αισθάνονται την πίεση της αυτόνομης κουρδικής οντότητας (Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν -KRG), που γνωρίζει ότι ακόμη και μόνο η υποψία ότι έχει αναμειχθεί στο σχέδιο αυτό θα την καταστήσει στόχο των επιθέσεων του Ιράν. Κυρίως όμως θα βρεθεί στο στόχαστρο της σιιτικής πλειοψηφίας και των σιιτικών πολιτοφυλακών του Ιράκ, κάτι που μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση την ίδια την υπόσταση της αυτόνομης οντότητας.
Αρνητική σε μια τέτοια εξέλιξη είναι φυσικά και η Τουρκία. Μετά από μια δεκαετία, η Άγκυρα και ο Ταγίπ Ερντογάν είδαν με ικανοποίηση τους προηγούμενους μήνες την Ουάσιγκτον να εγκαταλείπει σταδιακά τους Κούρδους συμμάχους στη Συρία, αποδυναμώνοντας την κουρδική οντότητα στη βορειοανατολική Συρία και απαιτώντας την ένταξη του SDF στον συριακό στρατό που ελέγχεται πλέον από τον πρόεδρο Αλ Σαράα, τον πρώην τζιχαντιστή με τον οποίο πολεμούσαν επί χρόνια.
Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία προχωρά και στο εσωτερικό πρόγραμμα συμφιλίωσης με τους Κούρδους, με πρωτοβουλίες που υποστηρίχθηκαν ακόμη και από τον ιστορικό ηγέτη του PKK και έγκλειστο στις φυλακές του Ιμραλί, Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Το άνοιγμα εκ νέου ενός κουρδικού μετώπου, με τη στήριξη Αμερικανών και Ισραηλινών και με ένα τόσο σημαντικό διακύβευμα, θα αποτελούσε πραγματικό εφιάλτη για την Άγκυρα.
Οι αμφιλεγόμενες και αντικρουόμενες δηλώσεις της Ουάσιγκτον σχετικά με την «επιστράτευση» του κουρδικού στοιχείου για το άνοιγμα ενός χερσαίου δυτικού μετώπου για το ιρανικό καθεστώς αποκαλύπτουν όμως και τη σύγχυση που υπάρχει, καθώς και την έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού για την κλιμάκωση των επιχειρήσεων.
Γιατί είναι προφανές ότι η επίτευξη του τελικού στόχου που έθεσε ο Ντόναλντ Τραμπ, πλήρης συνθηκολόγηση και νέα ηγεσία με αμερικανική έγκριση, δεν επιτυγχάνεται μόνο με αεροπορικές προσβολές.
Και η χερσαία επέμβαση σε ένα τέτοιο μέτωπο αποτελεί εφιάλτη επιχειρησιακά, αλλά και πολιτικά για την αμερικανική ηγεσία και η απάντηση δεν φαίνεται να μπορεί να δοθεί από τους 10.000-20.000 Κούρδους μαχητές που θα ήταν διαθέσιμοι να γίνουν ο «πολιορκητικός κριός»…
