Newsroom Πριν από μερικές ημέρες, στο Παρίσι και στο διάσημο Σαλόνι Αεροπορίας του Λε Μπουρζέ, η εταιρεία Radia από τις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασε επίσημα το WindRunner, την επερχόμενη κορωνίδα του εναέριου φορτίου, το οποίο αναμένεται να αναδειχθεί στο μεγαλύτερο αεροσκάφος στον κόσμο όταν ολοκληρωθεί και τεθεί σε λειτουργία.
Ουσιαστικά, επρόκειτο για την πρώτη μεγάλη εμφάνιση αυτού του φιλόδοξου έργου στο ευρωπαϊκό κοινό, αν και το αεροπλάνο ακόμα δεν έχει κατασκευαστεί—παρουσιάστηκε μόνο μια μακέτα εξαιρετικά μεγάλης κλίμακας.
Αλλάζει τα δεδομένα του αεροπορικού τοπίου
Το WindRunner, με συνολικό μήκος περίπου 108 μέτρων (356 ποδιών), πλάτος φτερών 80 μέτρων (261 πόδια) και ύψος 24 μέτρα (79 πόδια), ξεπερνά κατά πολύ ακόμη και το εμβληματικό Antonov An‑225 Mriya, που κατείχε μέχρι πρόσφατα τον τίτλο του μεγαλύτερου αεροσκάφους. Με ένα εσωτερικό χώρο φόρτωσης 7.700 κυβικών μέτρων—δηλαδή περίπου 12 φορές μεγαλύτερο από αυτόν ενός Boeing 747‑400F—το WindRunner υπόσχεται να αλλάξει τα δεδομένα του αεροπορικού μεταφορικού τοπίου.
«Κατασκευάζουμε το μεγαλύτερο αεροσκάφος στον κόσμο και το κάνουμε αυτό επειδή υπάρχει ένα τεράστιο κενό στις δυνατότητες των αεροσκαφών βαρέων φορτίων», λέει μιλώντας στο BBC ο Mark Lundstrom, Διευθύνων Σύμβουλος και ιδρυτής της εταιρείας.
«Με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα μεγάλο αεροσκάφος μεταφοράς φορτίων σε παραγωγή ή σε σχεδιασμό για να καλύψει αυτή την ανάγκη, εκτός από το Radia WindRunner. Η αδυναμία μεταφοράς μεγάλων αντικειμένων είναι βασικά το εμπόδιο που μας εμποδίζει να κατασκευάσουμε υπερφυσικές ανεμογεννήτριες», λέει.
Το κύριο ερώτημα είναι: γιατί το χρειαζόμαστε; Η απάντηση δίνεται από την ίδια την εταιρεία: καθώς οι ανεμογεννήτριες αποκτούν ολοένα μεγαλύτερα πτερύγια—με μήκος που φτάνει και τα 100 έως 105 μέτρα (περίπου 330 πόδια)—οι παραδοσιακές υποδομές (οδικές, σιδηροδρομικές) δεν μπορούν να τα μεταφέρουν με ασφάλεια ή οικονομικά.
Το WindRunner είναι σχεδιασμένο ακριβώς γι’ αυτό: να μεταφέρει αυτού των τύπου τα υπερμεγέθη πτερύγια απευθείας σε απομακρυσμένες, μεγάλες περιοχές, ακόμη κι αν αυτές διαθέτουν μόνο πρόχειρες, μη ασφαλτοστρωμένες διαδρομές μήκους μόλις 1.800 μέτρων.
Η Radia δεν σκοπεύει να εφεύρει νέα τεχνολογία· αντίθετα, επενδύει στην αξιοπιστία και την ταχύτητα εφαρμογής χρησιμοποιώντας υπάρχοντα, πιστοποιημένα συστήματα / RADIA
Η Radia δεν σκοπεύει να εφεύρει νέα τεχνολογία· αντίθετα, επενδύει στην αξιοπιστία και την ταχύτητα εφαρμογής χρησιμοποιώντας υπάρχοντα, πιστοποιημένα συστήματα και κινητήρες που ήδη παράγονται μαζικά και είναι εγκεκριμένα από FAA και EASA. Αυτή η προσέγγιση σκοπεύει να μειώσει τον κίνδυνο καθυστερήσεων και να επιτρέψει την πρώτη πτήση προς το 2029, με την είσοδο σε υπηρεσία να προγραμματίζεται για τις αρχές της δεκαετίας του 2030.
Το φορτίο που μπορεί να μεταφέρει φτάνει τις 72,6 έως 80 τόνους, επαρκές για μία ολόκληρη ανεμογεννήτρια τύπου GigaWind ή στρατιωτικά μέσα μεγάλου όγκου όπως έως και έξι ελικόπτερα Chinook ή τέσσερα μαχητικά F‑16 χωρίς να χρειάζονται αποσυναρμολόγηση. Επιπλέον, το αεροσκάφος έχει σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί σε υψόμετρο έως 12.500 μέτρων (41.000 ποδιών) με ταχύτητα Mach 0.6, και εμβέλεια περίπου 2.000 χλμ με μέγιστο φορτίο.
Το εμπόδιο της υποδομής αντιμετωπίζεται με ευρηματικότητα: το WindRunner θα μπορεί να προσγειώνεται σε αεροδιαδρόμους μήκους μόλις 1.800 μέτρων — ακόμα και αν είναι λιθόστρωτοι, χωμάτινοι ή ημι-διαμορφωμένοι — και τα συστήματα του είναι σχεδιασμένα ώστε να επιτρέπουν φορτοεκφόρτωση μέσω πρόσοψης στη μύτη. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά δυνατή την άμεση παράδοση σε έργα ανεμογεννητριών σε απομακρυσμένες και με χαμηλή πρόσβαση περιοχές, όπως έρημοι, οροπέδια και νησιά.
Το φορτίο που μπορεί να μεταφέρει φτάνει τις 72,6 έως 80 τόνους, επαρκές για μία ολόκληρη ανεμογεννήτρια τύπου GigaWind ή στρατιωτικά μέσα μεγάλου όγκου όπως έως και έξι ελικόπτερα Chinook / RADIA
Ήδη συνάπτονται συνεργασίες με μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η Aernnova (Ισπανία), η Leonardo (Ιταλία) και η AFuzion (Βρετανία), που συμβάλλουν στον σχεδιασμό των φτερών, του fuselage και των συστημάτων πιστοποίησης. Στην παραγωγή συμμετέχουν επίσης συνεργάτες από Ισπανία και Βραζιλία, καθώς και αμερικανικές και βρετανικές εταιρείες που αναπτύσσουν τις υψηλής δυναμικής συστήματα ελέγχου, avionics, και συστήματα καυσίμων.
Η χρήση εξελιγμένων λογισμικών όπως η πλατφόρμα HyperX της Collier Aerospace έχει επιτρέψει αυτοματοποιημένη σχεδίαση, ανάλυση αντοχής και βελτιστοποίηση για παραγωγή και πιστοποίηση.
Το οικονομικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα του WindRunner σχετίζεται στενά με την επέκταση μεγάλων ανεμογεννητριών GigaWind, που υπόσχονται αύξηση αποδοτικότητας κατά 16–20% και μείωση του κόστους ενέργειας κατά έως 35%, συνεισφέροντας στην επίτευξη των στόχων για καθαρή ενέργεια.
Σύμφωνα με αναλυτές, η ικανότητα μεταφοράς των νέων υπερμεγέθων πτερύγων μέσω αέρος θα είναι ουσιώδης καθώς οι υποδομές γης αδυνατούν να παρακολουθήσουν αυτή την εξέλιξη.
Επιπλέον, το αεροσκάφος έχει σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί σε υψόμετρο έως 12.500 μέτρων (41.000 ποδιών) με ταχύτητα Mach 0.6, και εμβέλεια περίπου 2.000 χλμ με μέγιστο φορτίο / RADIA
Στρατιωτικές υπηρεσίες του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ αξιολογούν ήδη τη χρήση του WindRunner σε εφαρμογές logistics, μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας, συστημάτων εκτόξευσης δορυφόρων και μεγάλης κλίμακας εξοπλισμού, στο πλαίσιο συνεργασίας με τη Radia. Η διπλή του χρήση, τόσο στην ανανεώσιμη ενέργεια όσο και στο στρατιωτικό-αποστολικό πεδίο, αναδεικνύει τον χαρακτήρα του ως μια υποδομή στρατηγικής σημασίας.
Καθώς ολοκληρώνονται στάδια σχεδιασμού, δοκιμών σε αεροσήραγγες και ψηφιακής προσομοίωσης, η Radia στοχεύει να παραδώσει την πρώτη πτητική μονάδα πριν το τέλος της δεκαετίας, πιθανότατα έως το 2029 και εντός υπηρεσίας στις αρχές της δεκαετίας του 2030. Αν όλα προχωρήσουν όπως σχεδιάζεται, το WindRunner θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή στον αερομεταφορικό κλάδο: αυτή της εναέριας μεταφοράς υπερμεγέθων φορτίων, με ταχύτητα, ευελιξία και προοπτική να επιταχύνει την παγκόσμια ανάπτυξη της καθαρής ενέργειας.
Με άλλα λόγια, μόλις ολοκληρωθεί, το WindRunner θα είναι πολύ περισσότερο από ένα απλό αεροσκάφος· θα είναι η λύση σε ένα από τα πιο επίμονα logistics προβλήματα της σύγχρονης εποχής και ένας καταλύτης για την ανάπτυξη έργων ανανεώσιμης ενέργειας ακόμα και στα πιο δυσπρόσιτα σημεία του πλανήτη.
