Τα πρόβατα και τα ερίφια

Και την ατομική και τη συλλογική. Και την αποκλειστικά δική μας και την ευρύτερη, από τα δεδομένα του δήμου, μέχρι της περιφέρειας και της χώρας. Μπορεί όμως και να συσκοτίσει ακόμα περισσότερο με το υπερβολικό συναίσθημα που εκκρίνεται και τη συγκινησιακή κατάσταση που επιφέρει. Πρόκληση ωστόσο είναι να σκεφτούμε κάπως μαθηματικά, να γίνουμε περισσότερο ορθολογιστές. Οι μέχρι τώρα εξελίξεις δείχνουν ότι η πολιτική και οι πολιτικοί δεν βοηθούν, αλλά προκαλούν ακόμα περισσότερη σύγχυση.

«Ψηφίστε μας να αλλάξουν τα πράγματα», λένε! Αλλά αυτό οδηγεί πάλι σε αδιέξοδο.

Πρώτον, γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα έχουμε σωτήριες λύσεις με εκπροσώπους, με γιατρούς που τσακώνονται για να προτιμήσουμε τα δικά τους φάρμακα. Καλύτερο φάρμακο είναι να καταλήξουμε εμείς οι ίδιοι στο τι πρέπει να αρνηθούμε και τι καινούριο να υιοθετήσουμε ώστε να καλυτερέψει η ζωή μας. Καλύτερο φάρμακο είναι να προσέξουμε περισσότερο τη ζωή μας και τους ανθρώπους γύρω μας με τους οποίους ζούμε και μοιραζόμαστε κοινούς χωροχρόνους.

Δεύτερον, γιατί, επαναλαμβάνουμε, δεν κρατά τα κλειδιά κανενός παραδείσου η πολιτική και το κόμμα. Ψηφοφορίες άπειρες έγιναν, πότε έτσι και πότε αλλιώς, αλλά αυτό δεν βοήθησε να μη φτάσουμε στην άκρη του γκρεμού.

Τρίτον, γιατί το πώς θα ζήσουμε δεν είναι μόνο θέμα εκλογών, αλλά βαθύτερο και ουσιαστικότερο φιλοσοφίας της ζωής, που την έχουμε παραμελήσει.

Τέταρτον, γιατί αυτό που θα μπορούσε να δώσει λύσεις στη ζωή μας, δηλαδή η συνεννόηση με τους ανθρώπους, η συνεργασία, η διάθεση να «τα βρούμε» και να διευρύνουμε τις συγγένειες τορπιλίζεται από τους αδιόρθωτους των κομμάτων, που μετά τον εμφύλιο καταλήγουν σε νέας ποιότητας εμφύλιο. Οι άλλοι φταίνε πάντα και για όλα, εμείς είμαστε τα πρόβατα και αυτοί τα ερίφια.

Πέμπτον, γιατί έχει αποδειχτεί ότι πολιτική και κοινοβούλια αποτελούν μικρό μέρος της ορατής εξουσίας. Το μεγάλο μέρος της φανερής εξουσίας και το ισχυρότατο αθέατο τμήμα της βρίσκονται σε συνήθειες και θεσμούς και άλλα κέντρα εξωθεσμικά και εξωεθνικά.

Έκτον, γιατί οι όποιες αλλαγές απαιτούν χρόνο και το μονοπώλιο του χρόνου, όπως και της αλήθειας, δεν το κατέχει κανένας πολιτικός σχηματισμός.

Είναι λοιπόν αφέλεια και απάτη να λέμε ότι εμείς μόνοι μας (το Α ή το Β κόμμα) θα κάνουμε την αλλαγή και θα φέρουμε την πρόοδο.

Αν η πολιτική ωστόσο αποτελεί ένα από τα εργαλεία για τη ζωή μας, αυτή η πολιτική, αυτά τα εργαλεία πρέπει να αλλάξουν. Γιατί μένουν ίδια εδώ και ένα αιώνα. Ίδια γλώσσα, ίδια συνθήματα, ίδιες μέθοδοι. Αλλά πέρα από την πολιτική και τα κόμματα υπάρχουν και άλλες λύσεις και άλλοι μοχλοί. Μια καλύτερη φιλοσοφία ζωής, μια άλλη κοινωνία πολιτών που θα έχει τη σύγκλιση και τη συνεννόηση ως βασικό της ζήτημα και όχι τη διαρκή αντιπαλότητα και άλλα ακόμα που θα τα βρούμε αν ψάξουμε.