Αβραάμ Ουλκέρογλου και Αδαμίδης

Δεν αρκέστηκαν στα σχολικά εγχειρίδια για να μας μπάσουν στα θαυμαστά της ελληνικής λογοτεχνίας αλλά έφερναν βιβλία από το βιβλιοπωλείο του Κ. Μπιζά (τα περισσότερα από τις εκδόσεις «Γαλαξίας») και μας διάβαζαν αποσπάσματα από σπουδαία έργα. Ακούσαμε τότε ποιήματα του Καβάφη, ήρθαμε σε επαφή με τη «Ζωή εν Τάφω» του Μυριβήλη, το Ζορμπά του Καζαντζάκη.
Ένα βιβλίο είχε τότε ο Κώστας Αργουζής, το οποίο κυκλοφόρησε σε όλο το Γυμνάσιο. (Ελάχιστα βιβλία, αλλά μέγιστη όρεξη για διάβασμα!). Μετά πολλά χρόνια τα σχολεία μπήκαν στη λογική της αφθονίας, στον αστερισμό των πολλών και χάσαμε και τα λίγα. Έτσι με την υστερία των εξετάσεων (υπήρχαν και τότε εξετάσεις και μάλιστα δύσκολες, αλλά ήταν άλλο το σχολείο) και το καθημερινό άγχος με διαγωνίσματα και τεστ και συναφείς τέτοιες ανακαλύψεις, φοβούμαστε ότι οι νέοι μαθητές δεν έρχονται σ΄αυτήν την ονειρική επαφή με τα ελληνικά κείμενα και δεν διατηρούν την αγάπη τους για το διάβασμα μετά το σχολείο.
Το κείμενο αυτό θα το συνυπέγραφαν οι μαθητές του καιρού εκείνου (Αργουζής, Αλιφιέρης, Μπελδέκος, Σαρρής, Φραγκούλης, Πάριος, Δραγάτης, Τσαντάνη και οι Δημήτρης Γκίκας και Γιάννης Γκίκας, αν ζούσαν. Και βέβαια άλλοι πολλοί