Newsroom Στο επίκεντρο των διακινητών πλέον βρίσκονται τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου (Ρόδος, Κως, Λέρος, Σύμη, και Τήλος, καθώς και η Κρήτη), όπου η πληρότητα στις δομές αγγίζει το 100%, ενώ παρά την αύξηση που παρατηρείται, οι δομές της χώρας αυτή την στιγμή, παρουσιάζουν μία πληρότητα περίπου 60%, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος, υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου.
Οι περισσότεροι μετανάστες πλέον είναι προερχόμενοι από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, της Αιγύπτου, της Συρίας, της Παλαιστίνης και του Αφγανιστάν. Το μέγεθος του προβλήματος ωστόσο, δεν το δείχνουν μόνο τα στατιστικά στοιχεία και οι συγκρίσεις με τις προηγούμενες χρονιές, αλλά και οι αποκαρδιωτικές εικόνες που καταγράφηκαν, για παράδειγμα, την προηγούμενη εβδομάδα στην Ρόδο, όπου εκατοντάδες μετανάστες, ανάμεσά τους και δεκάδες παιδιά, είχαν κατασκηνώσει σε πάρκα και πλατείες, περιμένοντας να ταυτοποιηθούν και να μεταφερθούν έπειτα σε δομές φιλοξενίας στην ενδοχώρα.
Σενάρια για δημιουργία χώρων προσωρινής φιλοξενίας σε Ρόδο και Κρήτη
Με αφορμή την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο νησί, τέθηκε και πάλι η συζήτηση στο τραπέζι για την δημιουργία ενός προσωρινού χώρου φιλοξενίας, που θα μπορούν να διαμένουν οι μετανάστες για 24-48 ώρες. «Αντί να είναι στον δρόμο, ή έξω από το δημαρχείο και την Περιφέρεια, μπορεί να φτιαχτεί ένας τέτοιος χώρος, που θα τους παρέχεται η ανάλογη ιατρική βοήθεια, νερό και τρόφιμα, έως ότου να μπορέσουμε να τους απορροφήσουμε σε άλλες δομές» αναφέρουν στο enikos.gr πηγές του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου.
Ωστόσο, μέχρι και σήμερα δεν έχει αποφασιστεί πού ακριβώς θα δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος προσωρινός χώρος φιλοξενίας μεταναστών, παρόλο που και πέρυσι, είχαν και πάλι αποβιβαστεί εκατοντάδες μετανάστες στο νησί. Σημειώνεται ότι μόνο την τελευταία εβδομάδα έχουν καταγραφεί και έχουν μεταφερθεί από τη Ρόδο σε ΚΥΤ άλλων περιοχών, όπως και στην Αθήνα, περίπου 500-600 παράτυποι μετανάστες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το σενάριο για την δημιουργία ανάλογου προσωρινού χώρου φιλοξενίας υπάρχει και για την Κρήτη, όπου σε σχεδόν καθημερινή βάση παρατηρούνται βάρκες με δεκάδες στοιβαγμένους μετανάστες, κυρίως από την Λιβύη. «Καταφθάνουν μεγάλα καράβια, συνήθως ψαροκάικα με αρκετό κόσμο, και δεν υπάρχει δομή φιλοξενίας. Άρα, καταπονείται ο κρατικός και τοπικός μηχανισμός. Γίνεται μία προσπάθεια για την δημιουργία περιφραγμένου χώρου, ωστόσο δεν μας έχουν υποδείξει κάποιο τέτοιο σημείο».
Όσον αφορά την Τήλο και την Σύμη, καταγράφονται δυσκολίες στην πρακτική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, λόγω των μη διαθέσιμων αστυνομικών ή λιμενικών που μεταφέρουν τους μετανάστες σε άλλες περιοχές. «Οι όροι της μεταγωγής ή της προσαγωγής είναι συγκεκριμένοι. Για παράδειγμα, για κάθε 4 μετανάστες πρέπει να υπάρχει 1 αστυνομικός. Εάν φθάσουν 40 άτομα, πρέπει να υπάρχουν διαθέσιμοι 10 αστυνομικοί, και κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Δημιουργείται πρόβλημα ανά διαστήματα, ανάλογα με τις αυξήσεις των ροών, αλλά λύνεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δηλαδή λίγων ημέρων, όπως και στην Κω και Λέρο όπου υπάρχει ζήτημα στο κομμάτι διερμηνείας και είναι πιο αργή η διαδικασία».
Το modus operandi
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί στις αρμόδιες Αρχές πως έχει αλλάξει το modus operandi των διακινητών μεταναστών, καθώς παλαιότερα συνήθως χρησιμοποιούσαν μαύρες βάρκες με πολύ μικρούς κινητήρες, και κινούνταν αργά μες την θάλασσα. Πλέον, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, προτιμούν πολύ πιο σύγχρονα και μικρότερα φουσκωτά, τα οποία είναι πιο ακριβά, ξοδεύουν περισσότερο καύσιμο και έχουν την δυνατότητα να μεταφέρουν μικρότερο αριθμό ατόμων, με αποτέλεσμα να επιλέγουν και κοντινότερους δυνατούς προορισμούς σε λιγότερο χρόνο.
«Είναι πολύ πιο δύσκολο να εντοπιστούν τα συγκεκριμένα σκάφη, αφού διανύουν πολύ γρήγορα τις αποστάσεις. Οι διακινητές είναι πολύ πιο επιθετικοί κατά την διάρκεια του σύντομου, πλέον, ταξιδιού, και προχωρούν σε επικίνδυνους ελιγμούς με αυτά τα σκάφη που χρησιμοποιούν, για να αποφύγουν την σύλληψή τους. Άλλαξε ο τρόπος που προσπαθούν να περάσουν στην χώρα μας, αλλά και το κόστος των διαδρομών, όπως και το κόστος του εξοπλισμού μετακίνησης».
Της Κωνσταντίνας Χαϊνά
