Για το άλλο μισό του ουρανού

Θα κληθούν οι Σύλλογοι Γυναικών να δώσουν τη δική τους άποψη για τα τρέχοντα όλα του νησιού, τη δική τους οπτική γωνία για τον πολιτισμό και την καθημερινή ζωή. Η Γυναίκα δημιουργός της ζωής, όχι μόνο την γαλούχησε και τη δυνάμωσε, αλλά και τη στήριξε στα δύσκολα χρόνια και πάλι αναλαμβάνει βαρύ φορτίο ευθύνης στους καιρούς που περνούμε. Θα αναζητήσουμε στη συνάντηση τα κοινά σημεία των Συλλόγων, το νήμα της ιστορίας τους, την ευφορία της δράσης τους, τα σχέδιά τους. Θα γνωριστούμε καλύτερα και θα ξετυλίξουμε αποδοτικότερα τη συλλογική ζωή του νησιού.

Σε παλιότερο δημοσίευμα είχαμε τονίσει το σημαντικό ρόλο των γυναικών στην ιστορία του νησιού. Η γυναίκα προσέχει το σπίτι, γεννά και ανατρέφει τα παιδιά, ανάβει το τζάκι, φροντίζει για τα ξύλα, πλένει στο ποτάμι και μεταφέρει τα ρούχα στην πλάτη. Επινοεί μεθόδους για το πλύσιμο με τη στάχτη, με τον ξύλινο κόπανο, με το σπιτικό σαπούνι. Ράβει, μπαλώνει, πλέκει, κεντά, χρησιμοποιεί τα πανάρχαια εργαλεία για το μαλλί, γνέθει, υφαίνει, κοσκινίζει, ζυμώνει, πλάθει, τυροκομεί. Γαλακτίζει με ασβέστη, βάφει με κοκκινόχωμα το πάτωμα του σπιτιού. Στις ελιές, στον τρύγο, στις εργασίες του θερισμού βρίσκεται στα χωράφια πλάι στους άνδρες.

Μετά από αιώνες ανδροκρατίας ο ποιητής του Ακάθιστου Ύμνου που ζητά συγγνώμη συντετριμμένος από την παραγνωρισμένη σύντροφο, το μισό του ουρανού, τη γυναίκα τη χλοοφόρο, τη Ζωοδόχο Πηγή και Μυρτιδιώτισσα, την Πότνια Μητέρα.

Το νήμα της Αριάδνης ήταν για να βγούμε από το λαβύρινθο της αράς και να αγκυροβολήσουμε σε δικαιότερη πατρίδα. Παραπλα-νηθήκαμε όμως βαθύτερα σε αδιέξοδους δρόμους και η χαρά δεν θριάμβευσε. Ένα σύμπαν απέραντο θηλυκών θεοτήτων, Ωκεανίδες, Νύμφες, Χάριτες, Μούσες και Δέσποινες του Ολύμπου, καταδιώχτηκαν και εξαφανίστηκαν. Πλειάδες και Υάδες καταστερίστηκαν στον ουρανό, Νηρηίδες βούλιαξαν στη θάλασσα και νύμφες πηγών, ποταμών και σπηλαίων, απολιθώθηκαν. Ορεία Μήτηρ, Παμμήτειρα Γαία, Κουροτρόφος, Λαίδη του Σαλιάγκου, έδυσαν και αναδύθηκαν να κατα-διώξουν τον νικητή άνδρα ως Ερινύες, Σειρήνες και Άρπυιες. Οι Μαινάδες τιμωρούν το επίορκο αρσενικό αναδεικνύοντας τη μέθη πόθου και πάθους ως ζωογόνα δύναμη ακατανίκητη. Έζησαν στη φαντασία των ανθρώπων, όλα όσα η ανδρική ισχύς ήθελε να βυθίσει στον Άδη. Γοργόνες, νεράιδες και άλλα ξωτικά έρχονται περιοδικά στην επιφάνεια να γευτούν ήλιο δικαιοσύνης.

Διονυσιακά ερωτικά στοιχεία εξοστρακίστηκαν μαζί με την Α-φροδίτη και το βρέφος Έρωτα και ζουν μέσα στην μουσική και τους γρίφους ατέλειωτων στίχων. Η στοργή η «πάντα πόθον νικώσα» γί-νεται κλίμαξ επουράνιος, γέφυρα προς τον ουρανό, θαύμα πολυθρύ-λητον, άρουρα βλαστάνουσα. Γίνεται ανοικτήριον θυρών παραδείσου, σεπτού μυστηρίου θύρα, πύλη της σωτηρίας, θησαυρός της ζωής α-δαπάνητος.

Νέα ορμή μεταρρύθμισης απαιτείται και επαναστατικότερος Λούθηρος, για να αναστηθεί το θηλυκό στοιχείο που καταδιώχτηκε και κρύφτηκε, ν' ανθίσει και να καρπίσει η ζωή και να δώσει πλούτο φω-τός η σοδειά της. Αυτό που έγινε μουσική και ποίηση κι ανάστησε τραγούδια και μύθους, το βαθύτερο που κρύφτηκε σε συμβολισμούς και ιερογλυφικά, λαμβάνει σάρκα και οστά, ώστε κάτι χειροπιαστό να μετεξελιχθεί σε καινούρια στάση απέναντι στη ζωή και τον κόσμο. Ο νέος μεταρρυθμιστής δεν θα εναντιωθεί μόνο στον Πάπα, αλλά και στην κατεστημένη πολιτική, με τους στρατηγούς και αυτοκράτορές της. Ξέρει τι λέει ο ποιητής και τι ονειρεύεται.

-Βλέπω τα πελέκια σκίζοντας στον αέρα προτομές αυτοκρατόρων και στρατηγών.

Στρατοδίκες και αλαζόνες των εξουσιών με ρούχα φανταχτερά και παράσημα διακρίσεων, θα καούν σαν κεριά στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως. Λάμπει άλλη ρομφαία δικαίου και αποδίδονται τα πρέπο-ντα στην Εστία του Σκόπα, στην Αφροδίτη της Μήλου και στη Μακρινή και Πανύμνητο Μητέρα. Δικαιώνεται ο ονειροπόλος του Ακάθιστου Ύμνου που ήθελε να πηγάζει τα κρείττω από τη γέφυρα γης-ουρανού, τη γυναίκα-γη της επαγγελίας. Φως, μέλι και γάλα και ελπίς αγαθών αιωνίων.

{plusone lang=el}