Να παραδεχτούμε την ήττα μας

των διεκδικήσεων, ηττήθηκαν και για να προχωρήσουμε πρέπει να παραδεχτούμε αυτήν την ήττα. Μετά να δούμε τι έφταιξε. Ήταν ο αντίπαλος πιο ισχυρός, πιο δόλιος, ήταν τα μέσα μας παλιάς τεχνολογίας, αναποτελεσματικά και ανεπαρκή; Δεν δείξαμε εξυπνάδα και προθυμία τον καιρό που έπρεπε; Αλλά ποιος ο αντίπαλος; Δεν το έχουμε ξεκαθαρίσει ούτε αυτό. Είναι ο καπιταλισμός, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η δική μας πλουτοκρατία, η πολιτική της κυβέρνησης; Είναι το μνημόνιο, το οποίο τώρα το παλεύει και μέρος των θεωρούμενων αντιπάλων μας;

Είναι η τρόϊκα, που την αποκαλούμε και χούντα; Μήπως κάποτε κι εμείς οι ίδιοι γίναμε με τους τρόπους μας αντίπαλοι των καλών εξελίξεων; Μήπως σωπάσαμε σε σημαντικά θέματα κι επιτρέψαμε στον «εχθρό» να καταλάβει δικά μας φυλάκια; Πάμε στη μάχη και δεν διακρίνουμε τον αντίπαλο καθαρά, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στα σύγχρονα όπλα του. Αν το καλοψάξουμε, θα δούμε ότι όλοι που τρέχουμε εδώ κι εκεί στους αγώνες δεν έχουμε και πολλή συνάφεια και ίδιους στόχους. Εύκολα θα μπορούσε να τα βάλει ο ένας με τον άλλο, όπως συχνά το είδαμε στην ιστορία μας που είναι πλούσια σε τέτοια φαινόμενα. Από παλιά μέχρι τα γεγονότα του εμφυλίου και τις φαγωμάρες των λεγομένων «κομμάτων εξουσίας», αλλά και τη μόνιμη διαίρεση της αριστεράς.

Η αριστερά υποστηρίζει όλα τα λαϊκά αιτήματα, αλλά κάνει ξεχωριστές συγκεντρώσεις, διαιρώντας έτσι το λαό, για τον οποίο θέλει να λέει ότι μάχεται. Υποστηρίζει ότι ο λαός θα δώσει τη λύση, δείχνοντας έτσι ότι πολύ πιστεύει στις εκλογικές αναμετρήσεις και όχι στη συνοχή του δημοκρατικού κινήματος. Μέσα στο λαό είναι οι κάθε λογής εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι άνεργοι, αλλά και οι εραστές όλοι της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής. Κι εκείνοι της πλουτοκρατίας και μη, που έβγαλαν τα λεφτά τους έξω. Και οι εργολάβοι του παράνομου κέρδους.

Αν ο λαός μπορεί να δώσει λύση και λάβουν στις εκλογές ποσοστό 40% οι δυνάμεις της αριστεράς, τι θα κάνουν τα συγκεκριμένα κόμματα; Θα δώσουν την εξουσία σε όσους οδήγησαν τα πράγματα μέχρι εδώ, για να μπορούν να συνεχίσουν να μαζεύουν τον κόσμο στις πλατείες και να διαδηλώνουν; Μήπως μας αρέσουν οι φωνές, οι διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις με τα μεγάλα λόγια, περισσότερο από τις κάποιες λύσεις στα προβλήματα; Ίσως οι καταστάσεις μας οδήγησαν σε ένα φετιχισμό των κινητοποιήσεων, που κουράζουν και απογοητεύουν τον κόσμο, όταν δεν δίνουν λύσεις.

Μήπως περισσότερο θέλουμε να έχουμε την ελευθερία να διαδηλώνουμε απέναντι σε ένα μόνιμο και όχι πάντα καλά διακρινόμενο εχθρό, παρά να βρούμε λύσεις στα προβλήματά μας;