Η μορφή του Νίκου Φλώρου μοιάζει σαν να έχει ξεφύγει από πίνακα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Σε μια γειτονιά που τείνει να βγει οριστικά από τον καλλιτεχνικό και τουριστικό χάρτη, αυτή της ταλαιπωρημένης Ομόνοιας, επικεντρώνει φέτος τη δράση της η Μπιενάλε της Αθήνας.

Σπάνια υπάρχει τέτοια ομοφωνία στο τέλος μιας παράστασης. Η πρεμιέρα της όπερας του Μπελίνι «Καπουλέτοι και Μοντέκκοι» άφησε στο κοινό μια τέτοια ευφορία, ώστε η έξοδος από το Μέγαρο Μουσικής ήταν πομπή χαράς (παρά το τραγικό, αλλά τόσο θεαματικό φινάλε). Λίγο μετά ακούσαμε για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Βίαιο κοντράστ συναισθημάτων.

Στην οδό Πόντου, στους Αμπελοκήπους, βρίσκεται μια διώροφη κατοικία που χτίστηκε το 1927. Τη σχεδίασε και έζησε σε αυτήν ο μηχανικός Θεόφιλος Παπαδόπουλος από τον Πόντο, γεννηθείς το 1900.

Με την πεποίθηση ότι η μουσική δεν είναι μια πολυτέλεια προορισμένη μόνο για μυημένους αλλά ένα αγαθό στο οποίο πρέπει όλοι να έχουν πρόσβαση, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ξεκίνησε μια σημαντική αποστολή:

Οι ηλιόλουστες μέρες του Νοέμβρη με το θερμόμετρο στους 23 βαθμούς δεν μειώνουν στο ελάχιστο τους φρενήρεις ρυθμούς στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

«Αυτοί οι διερμηνείς μου κόβουν χρόνια», λέγεται ότι σχολίασε κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης (ΔτΝ) ο ιδρυτής της Γκεστάπο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, Χέρμαν Γκέρινγκ.

Σε αυτήν την τόσο βρετανική ατμόσφαιρα του Athenaeum Club στο Λονδίνο, ένα αυστηρά κλασικό κτίριο του 1824 με την ολόχρυση Αθηνά στην πρόσοψη, μια συζήτηση για τη Λέσβο μοιάζει εκ πρώτης όψεως πρωτότυπη. Οχι, όμως, αν τη συνδέσει κανείς με τη σκέψη του Αριστοτέλη και την τόσο γοητευτική περιπλάνηση που σε οδηγεί ο Armand Marie Leroi.

Για μια χώρα με περισσότερους από 18.300 επαγγελματίες αρχιτέκτονες, είναι απορίας άξιον γιατί η Ελλάδα έχει να επιδείξει τόση έλλειψη φαντασίας, όχι μόνο στον χώρο των μεγάλων δημοσίων έργων, που έτσι κι αλλιώς σπανίζουν σε εποχές κρίσης, ή του οικιστικού σχεδιασμού, αλλά ακόμα και στην επίλυση άμεσων, πρακτικών προβλημάτων, όπως η προσωρινή στέγαση προσφύγων, αστέγων, σεισμοπαθών κ.ο.κ. ή η αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων. Φαίνεται ότι τα αίτια αυτής της έλλειψης σχετίζονται λιγότερο με την παρούσα οικονομική συγκυρία και περισσότερο με μία αδυναμία λήψης πρωτοβουλιών τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Οι χθεσινές εικόνες στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας με τους εργαζομένους να πραγματοποιούν παράσταση διαμαρτυρίας στην κεντρική είσοδο του Μεγάρου Μουσικής, μαρτυρούν την παράταση της αβεβαιότητας που ταλαιπωρεί τον οργανισμό τα τελευταία χρόνια.